Ivan Wolffers - Broer van God

Ivan Wolffers schrijft: “Drie medische studenten belanden, halverwege de jaren zestig, bij een bezoek aan Parijs samen in een bed. Berend van Doornenbos zal zich ontwikkelen tot een invloedrijk gynaecoloog. Marga de Penasse, voorvechter van meer seksuele rechten voor vrouwen, wordt zijn echtgenote. Hun vriend Kasper de Vos gaat bij zijn vader, eigenaar van een farmaceutisch bedrijf, werken. Van Doornenbos koestert hoogmoedige medische idealen, maar gaandeweg – en zonder het zelf in de gaten te hebben – ontdoet hij zich van zijn principes. Aan één ding houdt hij tot aan het eind van zijn ontspoorde leven loyaal vast: zijn grote liefde.”

Koop dit boek nu!

Week 2019 – 50

Yuki, onze tweejarige kleindochter speelt op het Perzische tapijt in de huiskamer. Ze voelt zich daar thuis, maakt er blokkentorens die hoger zijn dan zijzelf en wil daar gekieteld worden. 1988. In een huurauto reden we door de Verenigde Staten, voorin Marion en ik en...

Week 2019 – 47

Ik houd van de bescheiden dagen die bij mijn leeftijd behoren, zonder de heroïsche plannen die me ’s morgens vroeg al dwingen boeken te schrijven voor de eeuwigheid. Ik houd van de stilte in huis als het leven nog niet goed op gang is gekomen en ik verbaasd besef dat...

Week 2019 – 46

Verkeerde belasting van mijn heupen, te ver gelopen, te weinig stappen gezet, de zwakke kant van mijn lichaam zwaar ingezet om wat over is van de rechterzijde vooruit te helpen? Ik wist het niet. En ’s nacht kwamen de andere gedachten. Dat ik nu als een uit elkaar...

Week 45 – 2019

‘Dat was het lichtste prikje dat ik ooit gehad heb,’ zei ik tegen de mevrouw die me deze week bloed afnam. Het is omdat ik goed oplette dat het me überhaupt opviel. Ze kwam uit alle delen van de wereld, waaronder Nederland en glunderde trots. Vrolijk liep ik naar de...

Week 2019 – 43

Het zwaarste van het leven in de naaste omgeving van iemand met de ziekte van Alzheimer is de angst dat jezelf ook zo zal eindigen. Iedere dag ben je er getuige van en het is of je gedwongen wordt in een spiegel te kijken. Kijk dit is het. Ecce homo. De dood is niet...

Week 2019 – 42

Ze zit in onze keuken en kijkt naar buiten. ‘Zo mooi dat groen,’ zegt ze. ‘Daar kon papa ook zo van genieten.’ Daarna kijkt ze lang naar het dak van het koetshuis. ‘Waar is papa? Wanneer komt hij thuis?’ Wij zeggen al lang niet meer ‘Die is tien jaar geleden overleden...

Week 2019 – 41

Ze zaten in de wachtkamer, de stevig gebouwde man en zijn fragiele vrouw. Aan hun gesprek te horen waren ze afkomstig uit een van de Balkanlanden. Hij was wat later gekomen omdat hij eerst nog een parkeerplaats voor de auto moest zoeken. Het maakte niet uit dat hij...

Week 2019 – 40

Op vaste dagen geef ik de planten water, maar recentelijk is dat er verschillende keren bij ingeschoten, zoals ik ook regelmatig vergeet de krant en de post uit de brievenbus te halen. Vandaag heb ik het groen in huis weer voorzien van een flinke plens, voldoende om...

Week 2019 – 39

Ik denk dat ik in de categorie ‘verstrooide professor’ val. Een cartoontypetje, iemand zoals professor Zonnebloem. Kinderen kunnen smakelijk lachen om zo’n verward stripfiguur, die naar zijn bril zoekt terwijl hij hem op heeft en soms een woord niet meer weet. Steeds...

Week 2019 – 38

In het dorp kwam ik hem tegen. Ik groet hem altijd. Leeftijdgenoot. Lang grijs haar tot in de nek en hoge rug doordat de wervels door zijn levensduur niet meer allemaal in een strak rijtje liggen. ‘Hoe gaat het?’ vroeg hij. Ik haalde mijn schouders op en antwoordde...

Ivan schrijft elke week, lees hieronder al zijn blogs

Week 2019 – 50

Yuki, onze tweejarige kleindochter speelt op het Perzische tapijt in de huiskamer. Ze voelt zich daar thuis, maakt er blokkentorens die hoger zijn dan zijzelf en wil daar gekieteld worden. 1988. In een huurauto reden we door de Verenigde Staten, voorin Marion en ik en...

read more

Week 2019 – 47

Ik houd van de bescheiden dagen die bij mijn leeftijd behoren, zonder de heroïsche plannen die me ’s morgens vroeg al dwingen boeken te schrijven voor de eeuwigheid. Ik houd van de stilte in huis als het leven nog niet goed op gang is gekomen en ik verbaasd besef dat...

read more

Week 2019 – 46

Verkeerde belasting van mijn heupen, te ver gelopen, te weinig stappen gezet, de zwakke kant van mijn lichaam zwaar ingezet om wat over is van de rechterzijde vooruit te helpen? Ik wist het niet. En ’s nacht kwamen de andere gedachten. Dat ik nu als een uit elkaar...

read more

Week 45 – 2019

‘Dat was het lichtste prikje dat ik ooit gehad heb,’ zei ik tegen de mevrouw die me deze week bloed afnam. Het is omdat ik goed oplette dat het me überhaupt opviel. Ze kwam uit alle delen van de wereld, waaronder Nederland en glunderde trots. Vrolijk liep ik naar de...

read more

Week 2019 – 43

Het zwaarste van het leven in de naaste omgeving van iemand met de ziekte van Alzheimer is de angst dat jezelf ook zo zal eindigen. Iedere dag ben je er getuige van en het is of je gedwongen wordt in een spiegel te kijken. Kijk dit is het. Ecce homo. De dood is niet...

read more

Ivan op Twitter

8. Het staat ook in mijn boek OVERLEVEN (een culturele geschiedenis van het overleven) dat dit jaar bij De Geus verscheen. Weet je niet wat je iemand voor Sinterklaas moet geven, dan is dat boek een prima keuze. bol.com/nl/f/overleven…

Ivan en Sociale Media

Speakersacademy

Ivan Wolffers verzorgt lezingen en treedt soms op als dagvoorzitter. Wilt u hem daarover benaderen dan kan dat via het contactformulier of via de Speakersacademy.

Stuur Ivan een bericht

3 + 11 =