Nashville, de meest onwaarschijnlijke televisieserie voor mij om naar te kijken. Het gaat over Country and Western muziek. Mijn leven lang zette ik zodra er maar iets van was te horen onmiddellijk de radio uit. Allergisch was ik er voor. Ik herinner me de lange autoritten door de Verenigde Staten door staten waar er maar een paar radiozenders bereikbaar waren en die zonden allemaal C&W muziek uit. Dan liever nog stilte in de auto en zelf zingen. Intense weerzin had ik tegen Amerikaanse boerenmuziek met die huilerige stemmen alsof het leven een groot drama is.

We raakten echter verveeld van de Scandinavische thrillerseries, waarin er nooit daglicht te zien is en mannen dwangmatig kleine meisjes misbruiken en vervolgens ook nog op gruwelijke wijze vermoorden. Wat een vreselijk mensbeeld: vrouwen zijn altijd het slachtoffer en mannen zijn per definitie ziek; het maakte ons uiteindelijk depressief. Door een toeval keken we op een avond naar de eerste aflevering van Nashville en voor we het goed door hadden keken we de afgelopen weken als we ´s avonds klaar waren met ons werk nog naar een of twee van de 65 afleveringen van de serie over de Amerikaanse levensmuziek.

Na vijfenveertig en een half uur kijken weet ik nu alles over Countrymuziek. Het dagelijks leed wordt uitgestort in de liedjes over liefde die voorbij is voor je wist dat ze begon, over hoe zij hem bedriegt en hij net als het goed lijkt te komen met de verkeerde in bed belandt, over de in de steek gelaten moeder die het kind van de man die weer in zijn auto stapt en verder rijdt verwaarloost. Mannen met cowboylaarzen die niet mogen huilen, corrupte politici die alleen maar slecht zijn om hun gezin te redden, vrouwen die of verlaten worden of zelf verdwijnen met een man die ze slecht zal behandelen. Gelukkig is er altijd whisky, heel veel whisky om de wonden te helen en Country liedjes.

En als de hoofdpersonen elkaar eindelijk lijken te hebben gevonden en samen zingen zoals op de eerste nacht dat ze elkaar ontmoetten, is er de kanker, en zij huilt en het kind waarvan hij nooit wist dat het van hem was is verdrietig. Te laat, alles komt te laat in orde. Deacon de hoofdpersoon die te veel gedronken heeft en van de ene poging af te kicken naar de volgende leefde heeft leverkanker en zal sterven als er niet snel een leverdonor voor hem gevonden wordt.

Natura artis magistra en de soap imiteert het echte leven door er een cliché van te maken. Ik herken mezelf. Ik vertel er wel eens over als ik een lezing geef. Mannen leven gemiddeld vijf jaar langer als ze getrouwd zijn. Een vrouw zeurt een beetje omdat hij niet zo veel zout op het eten moet gooien, dat hij buiten moet gaan roken, dat hij niet altijd de auto moet pakken en af en toe de fiets nemen en zegt dat hij niet zo lang door moet lopen met zijn klachten en naar de dokter moet gaan. En een echte man ergert zich eraan, maar gaat uiteindelijk toch en de dokter zegt dan “Waarom kom je zo laat?” Vrouwen hebben op hun beurt niets aan het huwelijk. Ze worden er geen week ouder door en leven gemiddeld toch zo´n vijf jaar langer dan mannen, of ze nu getrouwd zijn of niet.

Vol zelfverwijt sluit de man zich vervolgens op in zijn emoties. Hij heeft het over zichzelf afgeroepen. Had hij maar niet zoveel gedronken, had hij maar geluisterd. Had hij maar, had hij maar en voor je het door hebt is er weer een nieuw lied. Hij neemt zich voor niets tegen haar te zeggen, want waarom zou hij haar belasten met al die kankerellende? Een man moet een man zijn, zeker als hij voor elk optreden een cowboyhoed opzet. Dus niemand begrijpt waarom hij zich terugtrekt, zeker zijn lief niet. Onbereikbaar, onbegrepen. Er kan weer een lied over worden geschreven. De tranen stromen. In mijn dertienjarige carrière als kankerlijer heb ik veel mannen ontmoet die zulke flinke kerels wilden zijn dat ze de diagnose geheim wilden houden. Niemand mocht het weten, want een man moet zijn territorium verdedigen en kan zich geen zwakte veroorloven. Ook ik had dat aanvankelijk besloten, daarmee ook mijn lief opsluitend in de cel van de schaamte omdat ik met open ogen in de hinderlaag van mijn eigen lichaamscellen was gelopen. We kwamen terecht in een mengeling van gevoelens die we zelf nauwelijks begrepen. Jammer dat wij daar nooit een lied over hebben gezongen. Het kankerlied, dat niet over dood gaat maar over het gestolen leven. De uroloog zei nog iets over supportgroepen, maar ja, dat is voor vrouwen, niet voor echte kerels. Dus ook niet voor Deacon en mij, hoewel die Deacon de helft van al die Nashville afleveringen bij een AA bijeenkomst zit.

Uiteindelijk is er een donor voor Deacon en hoop voor mij dat ik het wereldrecord leven met kanker ga verbreken en ook hoop voor iedereen die kanker heeft, want hoop verloren, al verloren. Dat is het aardige van een soap. Je mag al die hevige ervaringen en gevoelens meemaken, al die mensen bekijken die elke keer weer in de zelfde valkuilen van het leven stappen. Je kan oefenen op het leed dat jou misschien ook kan overkomen zodat je al een beetje voorbereid bent. Er is troost omdat je weet dat overal een liedje bij past.