Week 2019 – 10

‘Op welke leeftijd wist jij nu precies wat je wilde worden?’ vroeg Marion me. Het is een moeilijke vraag want een deel van mijn jeugd is uit mijn bewustzijn verdwenen omdat de opbergruimte voor wat er met me gebeurde opraakte en plaats maakte voor wat kwam en de rest...

Week 2019 – 09

Heb geen medelijden met de stervenden, maar met de overlevenden. Wat moeten ze in een wereld waarin ze meer problemen op moeten lossen dan er tijd voor is, met instrumenten die geschikt waren voor het verleden maar niet voor de toekomst. Ik schrijf dat maar even omdat...

Week 2019 – 08

Het was pikdonker toen we de schimmen zagen. We liepen via de achterzijde van ons huis naar de keukendeur toen Marion en ik mannen weg zagen lopen. De een na de ander. Marion die onverschrokken is schreeuwde naar ze ‘Wat doe je hier? Wat doe je hier?’ Ik ben niet zo...

Week 2019 – 07

Op de foto zit ik boven op de auto van mijn vader. Ik was denk ik zo oud als mijn kleindochter Yuki nu is en herinner me de schommelende loop van een peuter. Het was winter. Ik droeg een crèmekleurig wit jasje en een muts. Over de motorkap van de auto was een deken...

Week 2019 – 05

‘It hurts to be human, it hurts like hell. And all the exploring in the world does not help to get this hurt go away, because we are human, and human and hurt are the same damned thing.’  Zo’n zin en daarom hard lachen, dat is fijn. Als trouwe Netflixgebruikers...

Week 2019 – 04

Het is saai om over kanker te schrijven. Als een grauwe goederentrein met een eindeloze rij wagonnetjes trekken de letters het onderwerp voort naar een bestemming waar je niet wilt wezen. Retourtjes worden niet verkocht. Ik voel dat extra nadat ik een paar weken...