Week 2019 – 04

Het is saai om over kanker te schrijven. Als een grauwe goederentrein met een eindeloze rij wagonnetjes trekken de letters het onderwerp voort naar een bestemming waar je niet wilt wezen. Retourtjes worden niet verkocht. Ik voel dat extra nadat ik een paar weken...

Week 2018 – 51

Het is 16 jaar geleden dat ik hoorde dat ik prostaatkanker heb. Vlak voor de kerst, door sommigen het feest van de hoop genoemd. Op internet zwerft een tekst van me uit 2015, die mijn verhaal in het kort beschrijft. Een tekst voor mensen die in de zorg werken en die...

Week 2018 – 50

Ergens op de Veluwe in de ontbijtzaal van een hotel zitten vijf stellen. Wij zijn verreweg de oudsten. Er klinkt muziek die niemand stoort en waarschijnlijk ook niet wordt gehoord. Een lijzige vrouwenstem brengt jazz traditionals over de wanhoop die de liefde met zich...

Week 2018 – 49

Ben ik een kankerpatiënt? Ik hoop van niet. Dat lijkt me maar niets. Mijn leven lang heb ik geprobeerd te ontsnappen aan het vangnet van de samenleving waarin men graag met duidelijkheid te maken heeft. Dat willen mensen nu eenmaal. Ze houden niet van onzekerheden en...

Week 2018 – 48

Regelmatig zeggen mannen tegen me ‘Ik heb dat zoals jij’ alsof ze aan het woord prostaatkanker hun mond kunnen branden. Misschien koos de man die ik helemaal niet kende en me deze week bij een lezing aansprak de woorden van nature zorgvuldig. Het kan ook zijn dat dat...

Week 2018 – 46

Onze Minister van Gezondheidszorg Hugo de Jonge zei van de week op een congres: ‘In deze Instagramsamenleving lijkt de dood steeds minder bij de samenleving te horen. De palliatieve zorgbeweging moet helpen die dood een volwaardig onderdeel van het leven te laten...