Ivan Wolffers nieuwste boek is uit

Broer van God

Ivan Wolffers schrijft: “Drie medische studenten belanden, halverwege de jaren zestig, bij een bezoek aan Parijs samen in een bed. Berend van Doornenbos zal zich ontwikkelen tot een invloedrijk gynaecoloog. Marga de Penasse, voorvechter van meer seksuele rechten voor vrouwen, wordt zijn echtgenote. Hun vriend Kasper de Vos gaat bij zijn vader, eigenaar van een farmaceutisch bedrijf, werken. Van Doornenbos koestert hoogmoedige medische idealen, maar gaandeweg – en zonder het zelf in de gaten te hebben – ontdoet hij zich van zijn principes. Aan één ding houdt hij tot aan het eind van zijn ontspoorde leven loyaal vast: zijn grote liefde.”

Koop dit boek nu!

Week 2019 – 08

Het was pikdonker toen we de schimmen zagen. We liepen via de achterzijde van ons huis naar de keukendeur toen Marion en ik mannen weg zagen lopen. De een na de ander. Marion die onverschrokken is schreeuwde naar ze ‘Wat doe je hier? Wat doe je hier?’ Ik ben niet zo...

Week 2019 – 07

Op de foto zit ik boven op de auto van mijn vader. Ik was denk ik zo oud als mijn kleindochter Yuki nu is en herinner me de schommelende loop van een peuter. Het was winter. Ik droeg een crèmekleurig wit jasje en een muts. Over de motorkap van de auto was een deken...

Week 2019 – 05

‘It hurts to be human, it hurts like hell. And all the exploring in the world does not help to get this hurt go away, because we are human, and human and hurt are the same damned thing.’  Zo’n zin en daarom hard lachen, dat is fijn. Als trouwe Netflixgebruikers...

Week 2019 – 04

Het is saai om over kanker te schrijven. Als een grauwe goederentrein met een eindeloze rij wagonnetjes trekken de letters het onderwerp voort naar een bestemming waar je niet wilt wezen. Retourtjes worden niet verkocht. Ik voel dat extra nadat ik een paar weken...

Week 2018 – 51

Het is 16 jaar geleden dat ik hoorde dat ik prostaatkanker heb. Vlak voor de kerst, door sommigen het feest van de hoop genoemd. Op internet zwerft een tekst van me uit 2015, die mijn verhaal in het kort beschrijft. Een tekst voor mensen die in de zorg werken en die...

Week 2018 – 50

Ergens op de Veluwe in de ontbijtzaal van een hotel zitten vijf stellen. Wij zijn verreweg de oudsten. Er klinkt muziek die niemand stoort en waarschijnlijk ook niet wordt gehoord. Een lijzige vrouwenstem brengt jazz traditionals over de wanhoop die de liefde met zich...

Week 2018 – 49

Ben ik een kankerpatiënt? Ik hoop van niet. Dat lijkt me maar niets. Mijn leven lang heb ik geprobeerd te ontsnappen aan het vangnet van de samenleving waarin men graag met duidelijkheid te maken heeft. Dat willen mensen nu eenmaal. Ze houden niet van onzekerheden en...

Week 2018 – 48

Regelmatig zeggen mannen tegen me ‘Ik heb dat zoals jij’ alsof ze aan het woord prostaatkanker hun mond kunnen branden. Misschien koos de man die ik helemaal niet kende en me deze week bij een lezing aansprak de woorden van nature zorgvuldig. Het kan ook zijn dat dat...

Week 2018 – 46

Onze Minister van Gezondheidszorg Hugo de Jonge zei van de week op een congres: ‘In deze Instagramsamenleving lijkt de dood steeds minder bij de samenleving te horen. De palliatieve zorgbeweging moet helpen die dood een volwaardig onderdeel van het leven te laten...

Week 2018 – 45

November, lezingenmaand. De avonden worden langer, de televisie saaier door al die voetbalwedstrijden die niet meer van elkaar te onderscheiden zijn, maar toch elke keer opgeschroefd worden met een opwinding die een beter doel verdient, en ik ga de deur uit. Ik toets...

Ivan schrijft elke week, lees hieronder al zijn blogs

Week 2019 – 08

Het was pikdonker toen we de schimmen zagen. We liepen via de achterzijde van ons huis naar de keukendeur toen Marion en ik mannen weg zagen lopen. De een na de ander. Marion die onverschrokken is schreeuwde naar ze ‘Wat doe je hier? Wat doe je hier?’ Ik ben niet zo...

read more

Week 2019 – 07

Op de foto zit ik boven op de auto van mijn vader. Ik was denk ik zo oud als mijn kleindochter Yuki nu is en herinner me de schommelende loop van een peuter. Het was winter. Ik droeg een crèmekleurig wit jasje en een muts. Over de motorkap van de auto was een deken...

read more

Week 2019 – 05

‘It hurts to be human, it hurts like hell. And all the exploring in the world does not help to get this hurt go away, because we are human, and human and hurt are the same damned thing.’  Zo’n zin en daarom hard lachen, dat is fijn. Als trouwe Netflixgebruikers...

read more

Week 2019 – 04

Het is saai om over kanker te schrijven. Als een grauwe goederentrein met een eindeloze rij wagonnetjes trekken de letters het onderwerp voort naar een bestemming waar je niet wilt wezen. Retourtjes worden niet verkocht. Ik voel dat extra nadat ik een paar weken...

read more

Week 2018 – 51

Het is 16 jaar geleden dat ik hoorde dat ik prostaatkanker heb. Vlak voor de kerst, door sommigen het feest van de hoop genoemd. Op internet zwerft een tekst van me uit 2015, die mijn verhaal in het kort beschrijft. Een tekst voor mensen die in de zorg werken en die...

read more

Ivan op Twitter

De jaren dat de kanker als ongedierte aan me vast kleefde hebben bovendien hun tol gevraagd. Ik kan niet zo veel meer aan. ivanwolffers.nl/week-2019-08/ De eigen kwetsbaarheid staat op de uitslagen van het ziekenhuis. De eeuwigheid is verdwenen.

Ivan en Sociale Media

Speakersacademy

Ivan Wolffers verzorgt lezingen en treedt soms op als dagvoorzitter. Wilt u hem daarover benaderen dan kan dat via het contactformulier of via de Speakersacademy.

Stuur Ivan een bericht

13 + 4 =