Ivan Wolffers nieuwste boek is uit

Broer van God

Ivan Wolffers schrijft: “Drie medische studenten belanden, halverwege de jaren zestig, bij een bezoek aan Parijs samen in een bed. Berend van Doornenbos zal zich ontwikkelen tot een invloedrijk gynaecoloog. Marga de Penasse, voorvechter van meer seksuele rechten voor vrouwen, wordt zijn echtgenote. Hun vriend Kasper de Vos gaat bij zijn vader, eigenaar van een farmaceutisch bedrijf, werken. Van Doornenbos koestert hoogmoedige medische idealen, maar gaandeweg – en zonder het zelf in de gaten te hebben – ontdoet hij zich van zijn principes. Aan één ding houdt hij tot aan het eind van zijn ontspoorde leven loyaal vast: zijn grote liefde.”

Koop dit boek nu!

Week 2018 – 17

“Heb je je wel eens laten testen of je een erfelijke vorm van prostaatkanker hebt?” vroeg iemand me. Nee, dat had ik niet. Om te beginnen omdat ik al kanker heb en het dus weinig uitmaakt van welke kant de hond me heeft gebeten, en ten tweede omdat de bestaande...

Week 2018 – 16

Voor ik naar bed ging moest ik iedereen een hand geven. Kussen deden we in die tijd nog niet. Er was nog niets van de ongewenste intimiteit waartoe je minderjarigen over moet halen. Geef nou een kusje aan opa. Ze aankijken viel ons kinderen zelfs moeilijk. De vaders...

Week 2018 -14

Een Jaguar, een BMW, een Cooper, een vrouw en twee mannen staan te praten bij de inrit van een huis. De poort is gesloten. Wij lopen er langs tijdens onze dagelijkse wandeling als we genoeg hebben geschreven. Ons dorp is klein. “Hoe gaat het?” vraagt de vrouw. “Goed...

Week 2018 – 13

Als ik een tijdje gezeten heb en naar het toilet moet, loop ik als een acteur die een oude man moet spelen. Iets voorover, mijn been met de versleten heup telkens bijtrekkend, de armen iets breder voor het evenwicht en niet te vlug. De terugkeer is gemakkelijker omdat...

Week 2018 – 12

Terwijl ik schreef omdat een schrijver nu eenmaal schrijft, anders voelt hij zich niet gelukkig, kwam er ineens iets op mijn scherm te staan, waar ik niet over had nagedacht. Normaal gesproken denk ik na over wat ik uit mijn vingers laat komen. Ik kan je verzekeren...

Week 2018 – 11

De nieuwe medicijnen waarmee ik deze week ben begonnen hebben een magische uitstraling. Ze komen uit een heel andere familie dan de middelen waarvan ik alle neefjes en nichtjes ondertussen wel heb leren kennen en met wie de liefde een beetje voorbij is. Ik heb nog een...

Week 2018 – 10

“Nee, het kan echt niet eerder,” zei de jonge vrouw die bij de apotheek werkt en per ongeluk die middag mij aan de telefoon kreeg. Ik, een verontruste man die opbelde omdat het witte bestelbusje van de apotheek  nog niet was langs geweest om  het medicijn tegen de...

Week 2018 – 09

Het was een week van sterfgevallen en niemand ging te laat heen. De zinnen ontbraken en de meest gehoorde opmerking was “Ik weet niet wat ik moet zeggen”.  Tussen de twee grote rites de passage, onze geboorte en als we heengaan, kletsen we wat af. Ik zie het aan onze...

Week 2018 – 08

Wij hoorden hem in paniek boven huilen en renden achter elkaar de trap op. Zes jaar was hij ongeveer. Marion drukte hem tegen zich aan en droeg hem naar beneden, het licht van de wakkere wereld binnen, maar hij was niet uit zijn nachtmerrie te bevrijden. Ontroostbaar...

Week 2018 – 07

“Heeft u twee kaartjes voor vijfenzestig plus voor Three billboards in Ebbing, Missouri?” vroeg ik. “Goh, vijfenzestig plus,” zei hij. “Is dat nou erg verschillend van tweeënvijftig.” “Nee, het is vrijwel hetzelfde, behalve dat je een hoop klachten hebt en vooral op...

Ivan schrijft elke week, lees hieronder al zijn blogs

Week 2018 – 17

“Heb je je wel eens laten testen of je een erfelijke vorm van prostaatkanker hebt?” vroeg iemand me. Nee, dat had ik niet. Om te beginnen omdat ik al kanker heb en het dus weinig uitmaakt van welke kant de hond me heeft gebeten, en ten tweede omdat de bestaande...

read more

Week 2018 – 16

Voor ik naar bed ging moest ik iedereen een hand geven. Kussen deden we in die tijd nog niet. Er was nog niets van de ongewenste intimiteit waartoe je minderjarigen over moet halen. Geef nou een kusje aan opa. Ze aankijken viel ons kinderen zelfs moeilijk. De vaders...

read more

Week 2018 -14

Een Jaguar, een BMW, een Cooper, een vrouw en twee mannen staan te praten bij de inrit van een huis. De poort is gesloten. Wij lopen er langs tijdens onze dagelijkse wandeling als we genoeg hebben geschreven. Ons dorp is klein. “Hoe gaat het?” vraagt de vrouw. “Goed...

read more

Week 2018 – 13

Als ik een tijdje gezeten heb en naar het toilet moet, loop ik als een acteur die een oude man moet spelen. Iets voorover, mijn been met de versleten heup telkens bijtrekkend, de armen iets breder voor het evenwicht en niet te vlug. De terugkeer is gemakkelijker omdat...

read more

Week 2018 – 12

Terwijl ik schreef omdat een schrijver nu eenmaal schrijft, anders voelt hij zich niet gelukkig, kwam er ineens iets op mijn scherm te staan, waar ik niet over had nagedacht. Normaal gesproken denk ik na over wat ik uit mijn vingers laat komen. Ik kan je verzekeren...

read more

Ivan op Twitter

Zes weken geleden zat ik in de wachtkamer van de klinische genetica omdat het idee dat als ik me niet zou hebben laten testen, een van de meisjes later, veel later misschien, zich af zou vragen waarom ik dat niet heb gedaan. ivanwolffers.nl/week-2018-17/

Ivan en Sociale Media

Speakersacademy

Ivan Wolffers verzorgt lezingen en treedt soms op als dagvoorzitter. Wilt u hem daarover benaderen dan kan dat via het contactformulier of via de Speakersacademy.

Stuur Ivan een bericht

3 + 10 =